Наша манаская штодзённасць пачынаецца і завяршаецца ў цішыні кляштарнай капліцы, перад табэрнакулюмам, дзе б’ецца жывое Сэрца Касцёла. Словамі нашай заснавальніцы, Маці Калумбы Бялэцкай, мы заўсёды нагадваем сабе, што менавіта Езус у Гостыі з’яўляецца той унутранай воссю, вакол якой павінна круціцца кожная думка, кожная справа і кожны парыў душы. Калі няма гэтай любові да Найсвяцейшага Сакрамэнту, усе іншыя манаскія абавязкі страчваюць свой сэнс.

Кожная Святая Імша, у якой мы прымаем удзел, кожная прынятая Святая Камунія — гэта не проста рэлігійны звычай, а жывая крыніца ласкі, якая змяняе нашую чалавечую прыроду. Тут, каля алтара, мы чэрпаем духоўныя сілы, каб любіць Бога і служыць бліжнім, асабліва тым, хто сутыкаецца з матэрыяльнай галечай і духоўнай пустэчай.

Менавіта таму наяўнасць капліцы і магчымасць штодзённай цэлебрацыі Найсвяцейшай Ахвяры з’яўляюцца першаснай і неабходнай умовай для адкрыцця любой новай дамініканскай пляцоўкі.

Асаблівай прасторай сустрэчы з Хрыстом для нас з’яўляецца штодзённая адарацыя. Сярод дзённай мітусні і працы мы заўсёды шукаем хвіліну, каб прыйсці да Езуса, схіліць калені і паслухаць Яго ціхі голас.

Нашая эўхарыстычная пабожнасць праяўляецца і ў кароткіх малітоўных закліках, складзеных Маці Калумбай, якія мы спяваем на працягу дня, каб аднавіць у сэрцы руплівасць. Мы верым, што кожная нашая апостальская праца, кожная катэхізацыя ці дапамога хворым нараджаюцца менавіта тут, у малітоўным сузіранні.

Дамініканская сям’я заўсёды вылучалася асаблівай уражлівасцю да прыгажосці і годнасці Божай службы. Мы клапоцімся пра тое, каб літургія ў нашых кляштарах вызначалася высакароднай прастатой, прыгожымі спевамі і глыбокай пашанай да Божага Слова. Гэта каштоўная спадчына Ордэна Прапаведнікаў, якую мы беражліва захоўваем.